از فروغ

فروغ با احساست که خیلی قشنگ نوشتی، موافقم! وقتی واقعا عاشقی، دنیا قشنگتره! فقط به شرطی که دچار توهم عاشقی نشده باشی

:

من اینها را باور دارم.. و لمس کرده‌ام..و خوشحالم که لااقل یک بار در عمرم عاشق بوده‌ام .. گرچه به‌خطا ! سعی می‌کنم فقط به آن عاشقی و به آن صیقلی که به‌روحم بخشید، بیاندیشم..حالا که آرامم و خشمی ندارم.. نمی‌خواهم بهترین طعم دنیا رافراموش کنم.. و از صمیم قلب آرزو می‌کنم اگر شده یک‌بار، حتی برای چند روز کوتاه، آن‌قدر خوشبخت باشید که عشق خلص و ناب را تجربه کنید.. همان عشقی که زیر باران آدم را می رقصاند..چشم را تر می‌کند..و آن‌قدر روحت را بزرگ می‌کند که احساس کنی ...تن خاکی‌ات طاقت نمی‌آورد و فکر ‌کنی اگر همان لحظه بمیری، خوشبخت‌ترین انسان زمین بوده‌ای ، بی هیچ آرزوی دیگری